Alberta Nanninga - Boekhoudster

• 10 december 2010

  Voor bitterballen moet je hard werken!

  Jullie lezen deze blog natuurlijk niet om te weten hoe ik genoten heb van de saté, gevulde eitjes en bitterballen. Maar het is ongelofelijk hoe fijn het is om even Nederlands te spreken en te genieten van deze kleine dingen. Overigens hebben Hanneke en ik heel hard moeten werken voor de bitterballen. In Nederland koop je ze zo bij de snackbar of de supermarkt, hier moesten we het vlees koken, het vlees uit elkaar halen, ragout maken en de bitterballen draaien. Een heel karwei.

  Toen ik naar Sri Lanka vertrok, kwam ik met de instelling om zoveel mogelijk cultuur op te snuiven. Zoveel mogelijk lokale vrienden te maken en lokale tradities te volgen. Alleen is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan in een gesloten cultuur waar iedereen zo beleeft is. Zo open en eerlijk als ik in Nederland ben, kan ik hier niet zijn en dat is soms lastig. Vandaar dat ik dan ook houd van mijn Nederlandse momenten en zelfs extra geniet van een dropje of bitterballen.

  Het werk is nog altijd leuk. Ik heb twee weken in Colombo doorgebracht om aanbevelingen en een handleiding te schrijven en ben weer naar CINDA en MENCAFEP geweest. Bij deze organisaties heb ik de laatste tips en tricks gegeven over het boekhoudprogramma Tally. Bij MENCAFEP heb ik ook advies gegeven voor een ondernemingsplan en heb ik een leuke expositie gezien op de dag van de gehandicapten. Erg bijzonder was om te zien dat de burgemeester en nog verschillende andere belangrijke mensen van de partij waren. Dit waren echt speciale dagen, maar ook soms ook niet even makkelijk. Ik ben nog flink ziek geweest die week. Wanneer ik een hele nacht naar het toilet moest rennen door voedselvergiftiging vroeg ik me soms wel af waarvoor ik het nou allemaal doe. Vervolgens moest ik ook nog zes uur in de bus zitten om weer terug te reizen naar Colombo om de daaropvolgende dag zeven uren in de auto te zitten naar Batticaloa. Maar gelukkig zie ik snel genoeg waarom ik het allemaal doe. De organisaties die ik bezoek, de medewerkers en kinderen die ik ontmoet zijn allemaal zo fantastisch.

  Afgelopen week heb ik samen met Hanneke verschillende projecten bezocht. Hier heb ik vragen over de boekhouding en Tally beantwoord en Tally geïnstalleerd. In Nederland zou een installatie binnen een paar minuten klaar zijn, maar hier kom je allerlei problemen tegen. Voor de installatie is bijvoorbeeld een computer met internetaansluiting nodig. Vaak is er geen aansluiting op de computer waarop Tally geïnstalleerd wordt. Dus moeten we eerst Tally op gewone computer installeren  en daarna op de computer met internet. Vervolgens moeten er bestanden gewisseld worden tussen deze twee computers. Zelfs dit klinkt niet al te moeilijk, maar wanneer de computers in verschillende gebouwen staan, kan je bedenken dat dit enige tijd kost. Dit was nog maar een van de problemen. Maar met een beetje geduld is tot nu toe elke installatie gelukt.

  Een van de projecten die Hanneke en ik hebben bezocht is een blijf-van-mijn-lijf huis, waar veel zwangere vrouwen verblijven. Of nou ja, vrouwen, meisjes. Sommige jonger dan mij, een aantal even oud en een aantal maar een paar jaar ouder. Deze meiden hebben allemaal een verhaal, de ene nog erger dan de andere. Ik kreeg een brok in mijn keel toen me verteld werd dat een van de meisjes zwanger is van haar eigen vader. Het erge is dat zo’n meisje niet zomaar aangifte kan doen. Wanneer haar vader naar de gevangenis gaat, betekent het dat het hele gezin geen inkomen en dus geen eten meer heeft. Gelukkig zorgt de projectpartner van Terre des Hommes voor opvang, rechtshulp en psychologische hulp tijdens de zwangerschap en een veilige woonplek na de zwangerschap. Maar zelfs met alle hulp kan je de schade niet meer ongedaan maken en blijft het zwaar voor de meiden.

  Een moeilijk verhaal en bij alle andere projecten die ik bezocht heb, is het niet anders. Ik ben dan wel blij dat het niet bij het zware verleden blijft, maar dat de jongeren nu psychologische hulp krijgen en een vak leren. Ze worden erg goed opgevangen door verschillende organisaties. Een van de organisaties had zelfs een kerstfeest georganiseerd.

  Terwijl jullie allemaal gedichten aan het lezen waren en de pakjes van sinterklaas uitpakten, mocht ik genieten van een kerstvoorstelling inclusief Josef en Maria, kleine Kerstmannen en lokale zang, dans en toneel. Alle kinderen van PPCC, een organisatie die opvanghuizen, psychologische hulp en praktijk opleidingen aanbiedt voor kinderen die de burgeroorlog van te dichtbij hebben meegemaakt, hadden iets voor ons voorbereid. Na afloop van de voorstelling gingen we met zijn allen dansen. Mijn Nederlandse dansmoves vallen echt in het niet bij de meiden, maar desondanks hadden we ontzettend veel lol.

  Het is interessant om te zien dat de jongeren in het oosten veel opener en avontuurlijker zijn. Waar in het westen de jongeren gedisciplineerd en enigszins verlegen zijn, slepen de meiden uit het oosten van het land me de dansvloer op, willen ze met me op de foto en vragen ze van alles. Op dat soort momenten besef ik steeds meer wat een bijzondere stage ik hier heb. Ik ontmoet mensen, hoor verhalen, geniet van voorstellingen en beleef zo een kant van Sri Lanka die je als toerist niet meemaakt. En dan zie ik dat niet alleen, ik heb ook een kans om zelf een bijdrage te leveren aan al deze projecten. Dus ja, ondanks sommige ongemakkelijkheden, is dit voor mij een geweldige ervaring en geniet ik volop.

  Lees meer
• 16 november 2010

  “Wij willen geen gehandicapte kinderen op het feest.”

  Dit is wat een van de ministers tijdens een publieke vergadering heeft gezegd. Ik kijk geschokt naar Ranji en zie het vuur in haar ogen. Zij verteld me het verhaal, hoe ze heeft gevochten voor de kinderen van Mencafep, haar kinderen. Ze staat altijd voor ze klaar en is als een moeder voor ze. En ook deze keer heeft ze de kinderen niet in de steek gelaten, ze heeft het klaargespeeld dat ze toch uitgenodigd werden voor een belangrijk feest in het dorp.

  Mencafep is een organisatie die zich inzet voor de gehandicapte kinderen in de omgeving van Nuwara Eliya. Deze provincie in Sri Lanka is ontzettend mooi, maar heeft te maken met veel armoede. Vele ouders werken hard op de theeplantages en de kinderen worden thuis achtergelaten. Zo’n twintig jaar geleden toen Mencafep werd opgericht, werden de gehandicapte kinderen binnen gehouden en letterlijk in een hoekje gestopt. Nu worden ze in een mooie bus opgehaald om naar Mencafep te gaan, daar krijgen ze fysiotherapie, spraaktherapie, theorie, praktijk, sport en spel. Ze doen mee met de activiteiten in het dorp, de mensen raken steeds meer aan ze gewend en ze worden meer geaccepteerd. Er is dus zeker vooruitgang, maar er is ook nog een lange weg te gaan.

  Naast Mencafep steunt Terre des Hommes in Nuwara Eliya ook de organisatie Cinda. Cinda heeft verschillende kleuterscholen en naschoolse opvang. Hier krijgen de kinderen eten, onderwijs en de broodnodige aandacht.  Ik ben bij beide organisaties langs geweest om ze te trainen in het gebruik van Tally. Bij Cinda was dat vrij bijzonder, omdat de drie vrouwen die ik les gaf twee maanden geleden pas voor het eerst een computer hadden aangeraakt. De angst om met een computer overweg te gaan moest eerst worden overwonnen en vervolgens kon ik stapje voor stapje ze de logica van het programma uitleggen. Het ging langzaam, waarbij de stroomstoring van 24uur ook niet echt een hulp was. Maar het was wel erg leuk om te zien hoe de vrouwen aan het einde van de week met veel meer zelfvertrouwen achter de computer zaten.

  Vorige week stond in het teken van de SFFL in Hambantota. Twee personen van Zwisterleven bezochten het project van de SFFL in Hambantota en ik ging samen met Fons mee. We hebben curie gegeten met onze handen, gedronken uit een kokosnoot, culturele shows bewonderd, zelf onze truckjes gedaan, speeches gehouden, pannenkoeken gebakken en liedjes gezongen met studenten, hutspot gegeten, gevolleybald, een weeshuis, kleuterscholen en kinderclubs bezocht, sportartikelen en boeken ingeslagen, alles vervolgens weer uitgedeeld en pepernoten gegeten! Al met al een fantastisch week, waar we een klein beetje moesten oppassen voor de krokodillen in de vijver voor onze kamers.

  De thuiskomst in Colombo was helaas wat minder mooi. Het hele kantoor was overstroomd en ook het huis van Lei en Erica stond veertig centimeter onder water. Computers, mappen, kokosnoten, boeken, kleding en dvd’s dreven allemaal rond. Op zaterdag hebben we de muren, vloeren en kasten geschrobd, de tapijten uitgehangen (probeer maar eens een enorm tapijt dat volgezogen is met water op een trap te tillen en over het balkon te hangen), papieren weggegooid en ’s avonds genoten van een welverdiende afhaalmaaltijd van de chinees. Een heerlijke afwisseling na een lange tijd van rijst en curie voor ontbijt, lunch en avondeten.

  Nu verblijf ik een weekje Colombo waar ik kan genieten van alle moderne faciliteiten en ondertussen mijn aanbevelingen kan schrijven voor de verschillende projecten. Geen verkeerd vooruitzicht.

  Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!

  Lees meer
• 20 oktober 2010

  Heet, heet, heet...

  Heet, heet, heet, de temperatuur is erg hoog en het eten brand mijn mond uit. Jazeker, ik bevind me in Sri Lanka. De Sri Lankanen houden van kruiden, hoe heter hoe beter. Een keer kon ik maar net voorkomen dat me gefrituurde chili voor werd gezet. Alhoewel ik er voor probeer te zorgen dat ik het gerecht uitkies dat het minst gekruid is, heb ik altijd nog een glas (en soms twee glazen) water nodig om mijn mond te blussen. Verder zijn de curies overigens echt lekker, alleen hoef ik ze niet als ontbijt zoals veel mensen hier wel doen. Dan neem ik lekker een broodje.
  Na de maaltijd neem ik vaak een stuk papaja of banaan en daarna een kopje zwarte koffie. De Sri Lankanen hebben de neiging overal ontzettend veel suiker en melk in te gooien. Vandaag kregen we thee en ik vroeg nog is het plain thee? Ja hoor, het is plain thee. Mooi, ik nam mijn eerste slok en ging bijna over mijn nek. Het was zoet. Ongelofelijk, blijkbaar is zonder melk en met heel veel suiker ook plain thee. Ik heb vandaag gelijk het Sinhalese woord geleerd voor thee zonder iets erin.

  Mijn eerste week in Sri Lanka heb ik doorgebracht op het regiokantoor van Terre des Hommes in Colombo. Hier hebben Hanneke en Fons mij geïntroduceerd aan het leven in Sri Lanka. Ze gaven me alle ins en outs over de projecten en ik kreeg Tally training van Rogers, de IT specialist op kantoor. Na een vrij relaxte week in Colombo was het maandag de tijd om echt op pad te gaan. Mijn eerste project was de Small Fishers Federation (SFFL) in Pambala. Deze organisatie is erg groot en helpt arme vissersdorpen zich te ontwikkelen. Dit door middel van kleuterscholen (3-5), praktijkopleidingen voor jongeren en microkrediet voor vrouwen. In Pambala werden Hanneke en ik verwelkomd door de studenten met zang, dans en bloemen. Er zijn veertig studenten in Pambala die allemaal een zes maanden  durende opleiding  (IT of Food Technology) volgen en deze periode ook op de campus verblijven. Naast de campus bevindt zich hier ook een restaurant, een district bank voor microkrediet en het hoofdkantoor. Nadat Hanneke mij had geïntroduceerd aan de directie, districtmanagers en de financiële afdeling, vertrok zij en kon ik aan de slag.

  Om door te krijgen hoe de boekhoudprocessen daar precies werkten, wilde ik gaan observeren. Dus heel simpel, naast iemand zitten en meekijken hoe de dames van de boekhouding hun werk doen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Het eerste probleem was dat de meiden bijna geen Engels spreken, het tweede probleem was dat ze niet begrepen dat ik gewoon wilde kijken. Ik werd dus al snel achter de computer in een stoel gezet en er stonden vier meiden om mij heen te wachten totdat ik hen wel eens even uitleg zou geven. Daar zat ik dan, alsof ik een of andere genie ben die gelijk weet zonder te kijken hoe zij alles doen, wat de problemen zijn en hoe zij die moeten oplossen. Na wat gebarentaal en met behulp van een tolk legde ik de situatie uit. Nog hadden ze het niet helemaal in de gaten dus ik ben maar achter mijn laptop gaan zitten om vanaf daar de werkzaamheden te observeren. Ik had natuurlijk een berg vragen dus uiteindelijk heb ik niet veel achter de laptop gezeten. Elke keer als iemand wat deed dat ik nog niet had gezien, stelde ik vragen over dat hele proces. Ik kon gelijk mijn geduld testen, want het was vrij normaal dat het een uur duurde voordat ik antwoord had op een kleine vraag. Ondertussen heb ik, onder veel gelach en gegiechel van de meiden hier, mijn eerste Sinhaleze woorden geleerd.

  Na het weekend ben ik weer terug gegaan naar Colombo om dinsdag met Hanneke en Lei mee te reizen naar Ampara. Hier hielp ik mee met de gezamenlijke evaluatie van het Ampara district van de SFFL. Samen met mensen van de SFFL gingen we onderzoeken of de doelstellingen van het project ook werden gehaald. Dit was erg leuk en interessant, ik ben naar verschillende dorpen geweest om te zien en te vragen wat de vrouwen doen met hun leningen, of het genoeg is om van rond te komen etc.. Dit was soms een hele kunst, want mijn vragen moesten in sommige dorpen vertaald worden van het Engels naar het Singhalees, naar Tamil en de antwoorden dus van Tamil naar Singhalees naar Engels.
  Het mooie van de leningen is dat de vrouwen er allemaal andere dingen mee kopen, de een heeft kippen, de ander een naaimachine met stoffen en weer een ander een voorraad voor een winkeltje. Het kan dus zijn dat je geld bij een aantal kippen terecht komt zodat een vrouw haar gezin beter kan onderhouden. Om dat met mijn eigen ogen te zien, vond ik fantastisch.

  Het Ampara district is overigens een gebied dat hard getroffen werd door de Tsunami en ook heeft geleden onder de burgeroorlog. Het is echt vreemd om een gebied te zien met allemaal nieuw gebouwde huizen, omdat de oude verwoest zijn. Onwerkelijk voor mij om te realiseren dat de zee zo ver landinwaarts nog zo verwoestend was. Helemaal omdat de stranden er nu zo mooi bijliggen en de zee zo rustig lijkt. De omgeving is dan ook prachtig. Niet alleen de stranden zijn mooi, maar de rijstvelden, de buffels en de olifanten zijn ook prachtig om te zien. Ik ben zelfs nog op de foto gegaan met een olifant. Ik durfde heel dichtbij, maar hield zijn slurf wel in de gaten.

  Volgende week zal ik weer terug gaan naar Pambala om daar verder werk te verzetten.

   

  Lees meer
• 14 september 2010

  Wennen aan het eilandleven

  Ik sluit mijn ogen en geniet van het geluid van de golven, de geur van de zee en het zand aan mijn voeten. Wanneer ik mijn ogen open doe, zie ik de zee die zich oneindig ver uitstrekt. Heerlijk zo’n vrije dag. Werken op een eiland is zo gek nog niet. Het begint te waaien en ik huiver een beetje, ik doe mijn jas dicht. Mijn jas? Jazeker, mijn jas, want ik bevind me nog niet op het warme Sri Lanka, maar ben momenteel aan het werk op Schiermonnikoog. Om genoeg geld te verdienen voor mijn verre reis werk ik een aantal weken als caissière in de enige supermarkt op dit eiland.

  Een van de overeenkomsten met Sri Lanka is dat ik op Schiermonnikoog niet zomaar naar mijn vrienden en familie toe kan. Ik ben dus druk al mijn afspraken aan het inplannen, zodat ik, wanneer ik aan wal ben, gelijk zoveel mogelijk mensen zie. Nog maar twee weken en dan vertrek ik naar Sri Lanka. Intussen ben ik op Schiermonnikoog veel aan het werk en bereid ik me op mijn vrije dagen zoveel mogelijk voor op mijn reis. De meeste officiële dingen zijn geregeld, alleen moet ik nog mijn visum ophalen uit Den Haag. Dat wordt nog een hele reis op zich. Op Schiermonnikoog lees ik me in over het land en train ik mezelf in het boekhoudsysteem Tally.

  Afgelopen weekend ben ik nog weer even aan wal geweest en heb ik weer veel vrienden gezien. Een goede vriendin had ik al een heel aantal maanden niet gezien omdat ze in Peru zat. Nu ga ik zelf dus een aantal maanden weg en zie ik haar weer een hele tijd niet, dat vind ik wel lastig. Gelukkig heb ik muziek en een aantal foto’s waardoor ik mijn vrienden voor mijn gevoel toch bij me heb. Dit weekend heb ik ook gelijk bij de apotheek een niet lekker ruikende anti-muggenolie en een goede zonnebrandcrème gekocht. Mijn blanke huid is niet echt geschikt voor het tropische klimaat dus een hoge factor zonnebrandcrème is zeker nodig. Ik heb meteen ook wat advies gevraagd over het andere voedsel. In Nederland voel ik me prima, maar ik zal mijn volkorenbroodjes met pindakaas in moeten ruilen tegen de beroemde curry uit Sri Lanka. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.

  Nog maar even en dan bevind ik me in Sri Lanka. Ik krijg ook steeds meer informatie binnen over mijn project, waardoor ik alleen maar enthousiaster word over mijn reis. Ondanks alle informatie en de voorbereidingen, zal het echte werk pas daar beginnen. De cultuur, de mensen, de problemen, zal ik pas echt leren kennen wanneer ik me in Sri Lanka bevind. Ik kan dan ook bijna niet wachten om het vliegtuig uit te stappen en me onder te dompelen in het Sri Lankaanse leven.  

  Groetjes,
  Alberta

  Lees meer
• 10 augustus 2010

  Even voorstellen

  Ik ben Alberta Nanninga, 22 jaar en net afgestudeerd aan de opleiding bedrijfseconomie aan de Hanzehogeschool Groningen.

  Waarom wil ik zo graag voor Terre des Hommes naar Sri Lanka? Tsja, er zijn veel redenen te bedenken, maar de belangrijkste en de meest eenvoudige is dat ik altijd al betrokken ben geweest bij ontwikkelingssamenwerking. Voor mij is de derde wereld nooit een 'ver van mijn bed show' geweest. Ik vind het fantastisch dat ik nu eindelijk mijn handen uit de mouwen kan steken en anderen kan helpen. Deze stage sluit ook prima aan bij mijn opleiding en ervaring.

  Wanneer mensen horen dat ik bedrijfseconomie heb gestudeerd, denken ze vaak dat ik voor het geld ga. Bedrijfseconomie gaat ook wel om geld, maar vooral om de wereld achter het geld. Het liefst werk ik dan ook voor een organisatie die goede dingen doet met haar geld. Voor Terre des Hommes kan ik mijn kennis en ervaring inzetten voor een organisatie die kinderen helpt in Sri Lanka. Een betere startersfunctie kan ik me niet bedenken.

  Dit klinkt allemaal erg serieus en dat ben ik wel, maar ik hou er ook van om af en toe eens lekker gek te doen. De ludieke actie voor Terre des Hommes is hier een voorbeeld van. Ik vind het fantastisch om met een bed door Nederland te reizen en gesprekken aan te gaan met mensen. Ik hou van uitdagingen en reizen, maar het meest belangrijk in mijn leven zijn mijn vrienden en familie. Ik zal hen dan ook het meest missen tijdens mijn stage, maar gelukkig steunen zij mij wel en heb ik (niet al te snel) internet. Via internet zal ik ook een blog bijhouden en jullie op de hoogte houden van al mijn werkzaamheden.

  Lees meer