Emmelie van den Akker - Fysiotherapie

• 27 september 2010

  “KARIBU TANZANIA”

  Ondertussen al weer ruim een week in Musoma. En ‘karibu tanzania’, wat ‘welkom in Tanzania’ betekent, is ondertussen de meest gehoorde zin. De reis is goed gegaan,we zijn via Nairobi doorgevlogen naar Mwanza en daar werden we door het hoofd van het CBR programma opgehaald. Vanaf Mwanza was het nog zeker 3 uur met de auto naar Musoma. Vanaf het moment dat ik het vliegtuig uitstapte heb ik mijn ogen uit gekeken. Het was precies het Afrika zoals ik het me had voorgesteld… stoffige zandwegen, de vrouwen met bakken fruit op het hoofd, heel veel spelende kinderen voor de huizen, mannen op fietsen die met gigantische zakken rijst rijden en die scheuren wij dus in onze auto luid toeterend keihard voorbij, want zo doe je dat hier!

  We slapen onze eerste nacht in het Anglicaans hostel, wat eigenlijk toch waarschijnlijk ook ons permanente verblijf gaat worden. Het hostel staat naast de Anglicaanse kathedraal en het Anglicaanse administratieve gedeelte.  Er staat een hek om heen en er lopen een paar mannen rond die als bewaker werken. Dit Anglicaans privé-terrein lijkt eigenlijk meer een miniparkje met veel bomen en planten, bankjes, en nog meer stoffige weggetjes. Heel erg mooi!
  We krijgen een slaapkamer en een office, een kamer die direct naast de slaapkamer ligt, waar we kunnen studeren en werken. Dit is dus onze huiskamer, voor het eten, muziek en om de handgewassen wasgoed op te hangen.

  Musoma lijkt op het eerste gezicht best een groot stadje, er zijn twee verharde wegen, voor de rest zijn er alleen stoffige onverharde wegen. De huizen hier zijn gewone kleine huisjes van beton, met voornamelijk golfplaten daken, maar onderweg hadden we ook veel kleine hutjes met strodaken gezien. De winkeltjes zijn niet echt de winkeltjes zoals wij ze kennen, maar lijken meer op kioskjes, en dan een heleboel naast elkaar, waar ze allemaal een beetje hetzelfde verkopen.

  We zijn afgelopen week ook eigenlijk direct  begonnen met werken. In totaal zijn er bij het CBR zo’n 6 mensen die als fysiotherapeut of ergotherapeut werken. Onze main-office is aan de overkant van de straat, het is heel klein, maar ook met heel klein kun je heel veel, dat bleek van de week direct al. Want op dinsdag is er ‘clinic’, en dan zitten er zo’n 10 kinderen met hun moeder op matten op de grond klaar om behandeld te worden. Veel van hen hebben Cerebral Palsy (een hersenbeschadiging, red.), epilepsie, spasticiteit na bijvoorbeeld malaria, allemaal vrij complexe gevallen. Dus ik kon meteen goed aan de slag.

  De dag erna hebben we geleerd hoe we klompvoetjes volgens de Ponseti-methode moeten mobiliseren en gipsen. We hebben niet alleen de theorie geleerd, maar we zijn ook meteen praktisch bezig geweest: dus baby op de tafel en gipsen maar, natuurlijk wel met de nodige uitleg. Heel interessant.

  Later in de week zijn we op veldwerk naar de dorpen in de buurt gegaan. Dat houdt soms in dat we naar een dorp in de bush bush gaan en dat elk huis zo’n 15 minuten van het volgende huis ligt en je dus een hele tijd over de velden en het land moet lopen om bij een huis te komen.

  Verder zijn de mensen heel vriendelijk en behulpzaam en zegt iedereen elkaar continu gedag. Ook heeft iedereen tijd voor een praatje en komen de kinderen uit hun huizen rennen om ‘mzungu’ (blanke!) naar ons te roepen. Erg grappig.

  Al met al een zeer leuke eerste week in Musoma. Nu is het alleen tijd om wat aan mijn Swahili te gaan werken, want Engels wordt hier door de meeste mensen niet echt gesproken.

  Ok, volgende keer meer!

  Lees meer
• 10 augustus 2010

  Even voorstellen, ik ben Emmelie

  Jambo Tanzania !
  Voor degene die dit lezen en mij niet kennen zal ik mezelf eerst even voorstellen: Ik ben Emmelie. Ik ben 23 jaar en hou van reizen, lezen, katten, koffie, zon en genieten. Sinds 2008 ben ik afgestudeerd in de fysiotherapie. Na mijn afstuderen heb ik 1,5 jaar in Spanje gewerkt en sinds februari woon ik weer in Nederland. Vanaf het moment dat ik wist dat ik weer terug naar Nederland moest, ben ik direct gaan zoeken hoe ik ook zo snel mogelijk weer uit Nederland kon vertrekken en ben daarbij terecht gekomen op de website van Terre des Hommes, waar zij stageplaatsen aanbieden. Zo ook een stageplek voor een fysiotherapeut in Tanzania.

  Dit zou gaan inhouden dat ik ga werken met kinderen met een klompvoet. Gehandicapte kinderen liggen in Tanzania soms de hele dag op de grond, aan hun lot overgelaten, tot de rest van de familie aan het eind van de dag weer thuis komt. Een belangrijk onderdeel van deze stage zal dan ook het informeren over handicaps zijn, aan ouders en op scholen uitleggen wat een handicap is, aan de familie uitleggen hoe zij zelf met een gehandicapt kind kunnen oefenen, maar natuurlijk ook oefenen met de kinderen zelf.

  Dit leek mij een ontzettende uitdaging. Ik kan daar kennis naartoe brengen, maar ik zal daar ook zelf zoveel van kunnen leren! Kennis die ik in Nederland niet kan opdoen. In dit project zal ik proberen om de kwaliteit van leven van kinderen direct te verbeteren en door het geven van informatie kan dit ook op de lange termijn een verandering teweeg te brengen. In eigen persoon iets voor deze kinderen kunnen betekenen lijkt me hartstikke mooi.

  Dus heb ik mijn motivatiebrief geschreven, gewacht, gewacht, gewacht….. en uiteindelijk te horen gekregen dat ik op gesprek mocht komen. Met twee werknemers van Terre des Hommes en een koffietje van de Starbucks erbij begonnen we dus aan mijn motivatie-toelichtings-gesprek. Het begon met heel neutrale, gewone, logische vragen, maar hoe verder we kwamen hoe interessanter en verrassender de vragen werden. Ik zal ze niet verklappen, maar ik kan wel vertellen dat ze me nog tot diep in de nacht hebben beziggehouden. Dezelfde middag nog gebeld door Remco van Terre des Hommes. Een complimentje voor de manier hoe hij de spanning weet op te bouwen door over koetjes en kalfjes te blijven praten, terwijl mijn hand (inclusief mobiel) ondertussen al zo hard trilde dat een Parkinson patiënt hier niets bij voorstelt. In ieder geval goed nieuws: ik mag naar Tanzania!!

  In september ga ik dus voor vijf maanden naar Musoma in Tanzania. Nog even moeilijk voor te stellen. Veel te regelen. GGD gebeld voor vaccinaties, werk opgezegd, Swahili boekje besteld want het Engels daar blijkt toch niet zo denderend te zijn. Omdat ik verder nog eigenlijk geen idee heb wat ik me bij dit land en deze mensen en gebruiken voor moet stellen, fantaseer ik maar wat en maak ik de hele situatie misschien heel wat romantischer dan die waarschijnlijk is. Zo lijkt het me nu nog geweldig om in plaats van naar een wc te gaan, op een plank boven de grond te hangen, met een zwijntje onder me dat in de smurrie rondscharrelt, douchen met een sponsje en wat koud water in een emmer, vijf maanden lang álle kleren met de hand te moeten wassen, de smerigste megasize insecten die ’s nachts (en volgens mij ook overdag) graag even gedag komen zeggen. Het lijkt me allemaal echt onzettend gaaf ! Misschien moet ik alleen over een paar maanden dit beeld nog wat bijstellen…. De tijd zal het leren !

  Volgende keer meer, tutaonana!

  Lees meer