Fanny Greeve - Psychologie

• 27 december 2010

  Drie maanden!

  De vakantie met mijn moeder en oom was fantastisch! In twee weken tijd reisden we door Cambodja, Laos en Thailand. We hadden weinig tijd maar zagen veel. Geschiedenis, cultuur en lekker eten in Cambodja, natuur, brommers en karaoke in Laos en taxi’s, chaos en hoge torens in Thailand. De tijd vloog en al snel was het tijd om elkaar gedag te zeggen.

  Terwijl Sinterklaas aankwam in Nederland, keerde Kongseng (net als ik) terug naar Laos. Kongseng is de manager van de Shelter en had maanden in Nieuw Zeeland gezeten. Ik was blij met haar komst want deze vrouw slaat spijkers met koppen met als gevolg dat mijn langverwachtte training twee weken later eindelijk zou plaatsvinden! Met zeeën van tijd had ik informatie genoeg en ook mijn powerpoints had ik al grotendeels af. Het was nu een kwestie van een paar casussen verzinnen en wat quizjes en rollenspellen in elkaar zetten.

  Afgelopen dinsdag was het zo ver. Ik was enigszins zenuwachtig want wat als ze er niets aan zouden vinden? Of  wat als ze me niet begrepen ondanks de tolk? Of wat als ze alles al lang wisten? Ik werd al snel gerustgesteld. Er werd veel gelachen en iedereen zat druk aantekeningen te maken of te knikken terwijl ik vertelde over behandelmogelijkheden van trauma. Ook de casussen en quizen waren een succes en er ontstond menig discussie naar aanleiding van de rollenspellen. Na twee dagen had ik dan ook een tevreden gevoel.

  Wat nog rest is het maken van een handleiding zodat de staf beschikt over voldoende handvatten om counseling te bieden. Het is te hopen dat Kongseng nog een tijdje in de buurt blijft, dan ben ik er misschien nog als alles uiteindelijk geimplementeerd gaat worden! ;)

  Nog minder dan twee maanden te gaan. De tijd vliegt! Mijn Laotiaans laat nog van alles te wensen over maar gelukkig raakt een groot deel van de staff steeds meer gewend aan het spreken van de Engelse taal. Wekelijks zijn we te vinden in een van de eettentjes langs de Mekong of in de foute karaokebar waar ook ik er tegenwoordig aan moet geloven. Sinds de ontdekking dat deze toko naast Laotiaanse toppers ook Britney Spears nummers heeft zing ik avond op avond ‘I love rock and roll’.  Ach ja, het had altijd nog erger kunnen zijn wanneer ze alleen ‘I am not a girl’ hadden gehad...
  Ook de sauna blijft een wekelijks ritueel al weet ik nog niet zo goed van de nieuwe sauna vind. Na een massage waarin het meisje haar uiterste best leek te doen om mijn botten te breken begin ik toch langzaam weer uit te kijken naar het Elysium! Maar zoals ik al zei, nog twee maanden! Ik ga nog even mijn best doen om alles naar tevredenheid af te sluiten en dan zie ik jullie in het nieuwe jaar!

  Liefs!

  Lees meer
• 15 november 2010

  Twee maanden al weer.. tijd voor een update!

  De winter is inmiddels aangebroken in Laos, en dat merk je aan alles... Op straat lopen mensen in dikke truien en in de winkels hangen zelfs jassen met bontkraag. De meeste mensen lopen nog wel gewoon op slippers maar dan wel met hun sokken aan, heel charmant... Hier in de Shelter kregen alle meisjes een nieuwe trui, en aantal paar sokken en handschoenen. Bovendien zijn ze tegenwoordig druk met het haken van sjaals.. Ook wisselen de meisjes elkaar af en lopen ze om beurten snotterend rond. Gelukkig worden deze verkoudheidjes snel opgelost dankzij het verschaffen van Vicks neussticks, waarvan ze hier lijken te denken dat het medische wonders zijn. Er gaat geen kwartier  voorbij zonder dat iemand dat ding weer in zijn neus stopt en een flinke teug adem neemt... Ikzelf trotseer de kou nog steeds zonder sokken of handschoenen...
  De temperatuur? Gemiddeld zo tussen de 25 en de 30 graden... Tja, vervelend die winters hier...

  Het werk hier is in volle gang. Inmiddels heb ik er menig lesje opzitten en word ik door  de meisjes iedere ochtend begroet met ‘Goodmorning, how are you?’. Met de staf schiet het nog niet erg op wat een combinatie lijkt van factoren... Soms denk ik een briljant spel te heben bedacht maar snappen ze er niks van, de volgende keer kom ik met grammatica die ze op papier al lang blijken te kennen maar zodra ze moeten praten alles lijken te zijn vergeten en een de keer daarop hebben ze gewoon geen tijd en heb ik voor Jan met zijn korte achternaam een les voorbereid. Ach ja, een enkele keer boek ik toch een klein succesje en dat maakt een hoop goed.

  Wat betreft de therapie heb ik de afgelopen maand hard gewerkt. Ik heb heel wat af ge-googled en gemaild.. En inmiddels heb ik een flinke hoeveelheid aan informatie weten te bemachtigen. Van wetenschappelijke literatuur tot praktische ideeen van mijn oude collega’s en van statistieken van internationale NGO’s tot behandelprotocollen uit de Nederlandse psychiatrie. In grote lijnen is inmiddels dan ook duidelijk wat en hoe ik het wil gaan doen. Rest wel de vraag hoe het in de praktijk allemaal zal gaan lopen. Overduidelijk is dat het tonen van emoties hier op een hele andere manier gaat dan bij ons.. dat gebeurt zeg maar niet! De manier van reageren wanneer iemand dan toch een keer emotie durft te tonen is nog veel specialer! We zullen dus gaan zien hoe mijn Westerse kennis en vaardigheden  in combinatie met de Laotiaanse cultuur samen tot een nuttige vorm van therapie kunnen  komen.  Volgende week komt mijn moeder op bezoek dus eerst nog even vakantie, maar daarna gaan we het zien!

  Uiteraard heb ik hier niet alleen maar achter de computer gezeten en les gegeven. Zo nu en dan is er ook tijd voor ontspanning. Regelmatig ga ik met een paar van mijn collega’s naar de sauna. Een avontuur op zich... Iedereen gaat gekleed in een Laotiaanse rok die voor de gelegenheid dienst doet als Laotiaanse jurk. Dat alle lichaamsdelen dankzij deze enorme zak (zoals ik het zelf eerder zou noemen) goed zijn bedekt, weerhoudt de Laotianen er niet van om gescheiden van de sauna te genieten. Zodoende is er een aparte ruimte voor de mannen en eentje voor de vrouwen. Deze ruimte is niet veel meer dan een houten hokje met een dampende pot met stinkende kruiden erop. Buiten het hokje is iedereen druk met het smeren van allerlei dubieuze mengsels die de huid bleker zou maken. Ik krijg van alles aangeboden maar geloof niet dat mijn kuiten nog witter hoeven dus sla menig aanbod af. Dat mannen niet welkom zijn in het vrouwen gedeelte wil niet zeggen dat ze er niet rondlopen. Lady-boys zijn hier heel gewoon dus is het helemaal niet gek dat ook deze ‘dames’ druk zitten te smeren en hun buurvrouw om tips vragen voor een bleke huid.

  Naast de sauna is er af en toe tijd voor een hapje en een drankje. Menig maal eten we langs de Mekong of bij een van mijn favoriete restaurants waar ze zelfs pizza serveren! Aangezien de darmpjes, krekels, en varkenspoten nog altijd niet mijn favorieten zijn is vooral dat laatste zo nu en dan erg welkom!

  Goed, volgens mij wel weer even genoeg voor nu.. Binnenkort ga ik lekker even genieten van een kleine  vakantie om daarna vol aan de slag te gaan met de therapie! Ik hou jullie op de hoogte!!

  Liefs

  Lees meer
• 20 oktober 2010

  De eerste vier weken

  Het lijkt al weer een eeuwigheid geleden dat ik aankwam in Vientiane, de hoofstad van Laos. Inmiddels zit ik al weer vier weken in het zuidelijk gelegen Pakse...

  In Pakse bevindt zich één van de projecten van Vilage Focus International, namelijk the Shelter. The Shelter is bedoeld voor meisjes die slachtoffer zijn geworden van mensenhandel. In de Shelter worden zij opgevangen en krijgen een beroepsopleiding, inclusief startkapitaal aangeboden. Op deze manier kunnen de meisjes aan het eind van hun trainig zelfstandig een bedrijfje opzetten in hun eigen woonplaats. Een fantastisch project, en ik mag er werken!

  In het begin kwam van werken nog niet zo veel. De taal was nogal een barriere.. Bovendien had ik nog niet echt een idee wat ik kon doen en waren de mensen hier van mening dat ik het vooral rustig aan moest doen. Rondkijken dan maar...
  De eerste dag was ik vooral onder de indruk van het belachelijke tijdstip waarop iedereen zijn bed uit komt! Geheel in de kreukels begaf ik mij om 5.00u naar beneden om daar getuige te zijn van de Latioaanse versie van ‘Nederland in beweging’. Iets minder beweging, vooral veel gapen... Om 7 uur was het tijd voor het ontbijt. Op de grond stonden een stuk of 4 grote schalen met daarop kleinere schaaltjes met van alles en nogwat, vooral veel onherkenbaars. Eén van de weinige dingen die ik wel herkende was rijst, of in ieder geval een variant daarvan namelijk ‘sticky rice’. Iedereen graait lekker in hetzelfde mandje voor een hompje rijst om dat vervolgens in één van de schaaltjes te dopen. Dat ik die ochtend een heel lekker ontbijtje had wist ik toen nog niet.. de krekels en de koeienmaag kwamen pas een week later... 

  Na het ontbijt was het tijd voor het echte werk. Sommige meisjes begaven zich naar het naailokaal, anderen naar de weefgetouwen die buiten stonden. Er werd van alles gemaakt, blousjes, broeken en tassen in het naailokaal, lappen stof en decoratiestroken voor traditionele kleding achter de weefgetouwen. Aan het einde van de middag was er even tijd voor ontspanning en kwamen de badminton rackets tevoorschijn. Hierbij werd vooral veel gegild en weinig gespeeld. Lachen leek het aller belangrijkste. Mooi, daar hou ik ook wel van...

  Na een week rondkijken was het tijd om iets te gaan doen. Nog diezelfde avond begon ik dan ook met doel nummer één; Engelse lesgeven aan de meisjes. Inmiddels zijn de eerste woordjes geleerd. Ondanks dat het steeds beter gaat weerhoudt dit de meisjes er niet van af en toe onbewust ‘vieze’ woordjes te zeggen. Afgelopen week was vooral het achterwerk populair. Zo veranderde ‘bus’ in ‘butt’ en ‘car’ in ‘arse’ ... Charmant..

  Verder viel het mij op dat er geen enkele vorm van therapie is met betrekking tot de ervaringen van de meisjes. Al is de sfeer hier nog zo goed, het is niet niks wat de meisjes hebben meegemaakt. Wegens gebrek aan kennis en ervaring is het echter nog niet gelukt om hier iets mee te doen. In overleg met de programma manager is dan ook besloten dat dit voor mij doel nummer twee wordt. Een hele uitdaging en niet zo maar in elkaar gezet, maar ik ben hard aan het werk. Hopelijk kan ik er in een volgend verslag meer over vertellen!

  Tot dan!

  Lees meer
• 6 september 2010

  Op de valreep nog een (voorlopig) laatste berichtje vanuit Nederland..

  Nog twee nachtjes en dan stap ik eindelijk in het vliegtuig naar Laos! Alhoewel het bijna zo ver is zijn de laatste voorbereidingen nog in volle gang. Sommige mensen zouden hier misschien over in zitten.. Ik niet, ik ken mezelf immers al langer dan vandaag.

  Al weken maak ik lijstjes met wat ik allemaal moet doen.. Heel af en toe zet ik een krul, maar veel vaker vul ik het lijstje aan of maak ik maar gewoon een nieuwe omdat het onoverzichtelijk is geworden. Dit alles doe ik om de chaos in mijn hoofd (een onoverkomelijk gevolg van mijn enthousiasme) enigszins in bedwang te houden. Dat ik hier maar half in slaag heeft voornamelijk te maken met het feit dat er altijd dingen te doen zijn die niet op het lijstje stonden.. een vriendin die belt of dat ik nog even mee de stad in ga, een voetbalwedstrijd die ik niet mag missen of een middagje genieten van de zon die toch nog is gekomen! Het mooiste is dat zelfs wanneer ik wel met het lijstje bezig ben er dingen mis gaan.. 

  Hoogtepunt was toch wel die twee keer dat ik al bij het wisselkantoor heb gestaan voor Travellercheques. Misschien had ik ook op mijn lijstje moeten schrijven dat ik mijn paspoort mee moest nemen…

  Ondanks alles zijn de meeste zaken inmiddels toch geregeld. De chaos kan dan ook weer langzaam plaatsmaken voor enkel enthousiasme. Vanavond en morgen ga ik nog even genieten van de laatste afscheidsetentjes en dan stap ik woensdag met een goed gevoel het vliegtuig in! Ik kan niet wachten!

  Liefs, Fanny

  Lees meer
• 10 augustus 2010

  Even voorstellen, ik ben Fanny

  Mijn naam is Fanny Greeve, 26 jaar en afkomstig uit Rotterdam. Momenteel werk ik als groepsleider bij een instelling voor jeugdigen met psychische problemen. Vanaf september zal ik echter iets heel anders gaan doen. Als stagiaire voor Terre des Hommes zal ik vijf maanden lang aan de slag gaan als social worker in Laos. De organisatie waarvoor ik kom te werken heet Village Focus International en biedt hulp aan de slachtoffers van mensenhandel.

  Je zou je kunnen afvragen waarom iemand zijn baan op zegt voor een stage. Voor mij was het eigenlijk simpel. Al lange tijd was ik op zoek naar een uitdaging als deze. Tijdens mijn studie deed ik twee maal onderzoek bij een ontwikkelingsorganisatie in het buitenland, twee fantastische ervaringen! Na mijn studie bleek het vinden van een baan in deze sector echter niet bepaald gemakkelijk. Ik belandde in de psychiatrie; leerzaam en interessant, maar niet helemaal wat ik zocht. Nu, ruim een jaar later besloot ik het erop te wagen en solliciteerde ik bij Terre des Hommes. En nu is het zo ver. Binnenkort mag ik weer op aan de slag bij een organisatie die tracht een bijdrage te leveren aan de levens van mensen die het zoveel moeilijker hebben dan wij.

  Natuurlijk zitten er niet alleen maar mooie kanten aan het werken in een land zo ver weg en zo veel anders dan hier. Terugdenkend aan de maanden in India en Zuid-Afrika weet ik dat ik weer enorm zal moeten wennen aan het feit dat je zo opvalt. Anoniem op je fietsje door de stad rijden is er niet meer bij! Bovendien zijn er altijd momenten waarop je zou willen dat je even gewoon lekker bij je ouders op de bank zat, of met je vrienden een drankje kon doen in de stad. Gelukkig staat daar zo veel tegenover! Ik kan dan ook niet wachten tot het zover is!

  Groetjes Fanny

  Lees meer