Maikel van Huet - Marketing
Maikel gaat namens Terre des Hommes stage lopen in Cambodja bij lokale projectpartner Santi Sena. Santi Sena is opgericht in 1994 en heeft projecten op het gebied van onderwijs, HIV/AIDS bestrijding, milieu en de strijd tegen de kinderhandel. Santi Sena heeft tien kleuterklassen in verschillende dorpen en een mobiele bibliotheek. Daarnaast ondersteunt Santi Sena ook 180 arme boeren families zodat zij hun inkomen kunnen verbeteren. Door een hoger inkomen kunnen ze beter voor hun kinderen zorgen.
Maikel gaat met het lokale management een marketingstrategie voor Santi Sena opzetten. Hierbij wordt gekeken naar de mogelijkheden om lokale producten te verkopen. Met de verkoop van de lokale producten worden de leefomstandigheden van de lokale bevolking verbeterd.
-
7 februari 2011
De zomer is begonnen!
Terwijl op CNN de berichten doorkomen van het winterse weer in Amerika en Europa is deze maand de zomer officieel begonnen in Cambodja! Met temperaturen tussen de 30 en 35 graden is het dan ook echt benauwd warm overdag. De verkoeling van een zwembad of zee zou dan ook ideaal zijn bij deze omstandigheden.
Inmiddels is de maand februari begonnen en dat betekent ook het afronden van mijn stageperiode. De aankomende twee weken ben ik nog werkzaam in Svay Rieng, vervolgens zal ik naar Phnom Penh afreizen om daar de laatste paar dagen door te brengen. Vanaf Phnom Penh zal ik dan via Zuid-Korea en Spanje terugreizen naar Nederland.
De aankomende weken ben ik nog druk bezig met het Melaleuca -project. Dit project is vorige maand eindelijk goedgekeurd en de eerste fase van dit project is inmiddels gestart. Deze week hebben we sollicitatiegesprekken gehad voor de toekomstige medewerkers van Santi Sena. Volgende week zullen de eindgesprekken hiervan plaatsvinden en de week daarna starten we met het project. Helaas zal ik dit in beperkte meemaken omdat ik in die week naar Phnom Penh vertrek.
Voor mijn vertrek zal ik nog twee trainingen geven. De eerste training is ‘How to Write a Business Proposal’. De titel van deze training spreekt voor zich: uit welke aspecten bestaat een projectvoorstel en waarop moet je letten als je een voorstel schrijft. De tweede training bestaat uit het nieuwe ‘Child Protection Policy’ van Santi Sena. Dit beleid hebben we in de afgelopen weken opgezet en wordt binnenkort voorgelegd aan het volledige personeel.
Daarnaast hebben we deze week ook bezoek van twee Duitse vrijwilligers die voor een week komen kijken bij de projecten van Santi Sena. Via Terre des Hommes Germany bezoeken zij projecten in Thailand, Cambodja en Laos. Erg gezellig om westers bezoek te ontvangen, ik denk dat ik in de afgelopen maanden ongeveer 10 westerlingen heb gezien in Svay Rieng!
Zo langzamerhand komt er dus een einde aan deze schitterende ervaring. Maf om te bedenken dat ik over drie weken weer in Nederland zit met een veels te lage temperatuur. Tot die tijd nog even genieten van het weer, de mensen en het eten. Al zal ik rijst als ontbijt zeker niet gaan missen…
Tot zover, tot het volgende blog.
-Maikel van Huet.
-
1 december 2010
We zijn live!
Inmiddels loopt de maand november alweer ten einde, tijd voor een update! Het cliché voor een ervaring in het buitenland zal ik er dan ook gelijk maar uitgooien: er is weer ontzettend veel gebeurd! De belangrijkste gebeurtenissen van de maand November: bezoek aan Phnom Penh, wederom een bruiloft en uiteraard het drama tijdens het Water Festival.
Om gelijk maar met het drama te beginnen: de verdrukkingen tijdens het Water Festival in Phnom Penh. Zoals elke morgen stond ik om half 7 (het blijft wennen …) op voor het ontbijt. De vrouw van het Guest House kwam naar me toegestormd en wilde me iets duidelijk maken. Nu is mijn Khmer niet vloeiend maar ze maakte me duidelijk dat ik naar de TV moet kijken. Daar kreeg ik de eerste indruk dat er iets goed mis was, de beelden van lijken bij de brug sprake voor zich.
Na een paar seconden kwam er een man bijstaan die Engels sprak en mij duidelijk maakte wat er was gebeurd. Bij Santi Sena op kantoor werd als snel duidelijk dat iedereen ongerust was over zijn of haar familie/vrienden. Svay Rieng ligt ongeveer 120 km van Phnom Penh af en veel mensen waren bij het festival. Helaas was er voor één collega slecht nieuws, haar vriendin was één van de overleden tijdens het drama. In totaal zijn er 30 personen uit Svay Rieng overleden bij dit drama.
Tegenover dit tragisch ongeluk waren er ook positieve gebeurtenissen in de maand november. Halverwege de maand stond voor mij de twee bruiloft op het programma. Nu heb ik al eerder een bruiloft meegemaakt in een ander deel van Cambodja. Dit keer kende ik meer mensen, omdat de gehele Santi Sena staff was uitgenodigd. Nu betekent een bruiloft in Cambodja voor mij ook dat ik een soort van attractie ben. Bij elke dans ronde sta je voorop bij het rare dansje dat ze doen, maar iedereen is vriendelijk en waardeert dat je meedoet.
Ten slotte ben ik wederom naar Phnom Penh geweest in het begin van de maand. Dit keer voor een meeting met een potentiële nieuwe donor. Naast het positieve gesprek was er ook tijd voor wat ontspanning. Bij het lopen door de stad merk je toch ook gelijk het verschil met Svay Rieng: het feit dat je blank bent valt minder op, ze zijn gewend aan toeristen. In Svay Rieng is dit het tegenovergestelde, daar wordt je nog steeds door iedereen nagekeken! Maargoed, dat hoort erbij.
Tot zover de maand november, tot het volgend blog!
-Maikel van Huet.
P.S. Bij het typen van dit blog is zojuist het bericht binnengekomen dat de gemaakte website voor de Santi Sena eindelijk online is: www.santisena.org
-
3 november 2010
Een Cambodjaanse bruiloft
Na de tempels van Angkor Wat was het tijd voor een nieuwe culturele ervaring: een Cambodjaanse bruiloft. Geen idee wat ik ervan moest verwachten maar op woensdag 27 oktober stapte ik in de taxi richting Phnom Penh.
De eerste nacht zou ik verblijven in een hostal, om ’s morgens vroeg naar Midden-Cambodja te vertrekken. Bestemming: Kompong Thom. Nu is Kompong Thom niet de meest bekende bestemming voor toeristen in Cambodja, op een paar tempels na is er niet veel te zien.
De eerste verbazing kwam namelijk al toen ik de taxi instapte richting Phnom Penh. Stel je een Toyota Carolla voor, een auto waar normaal gesproken vijf personen in gaan. Twee personen voorin, drie op de achterbank. Nu gaat dat hier blijkbaar iets anders. Vier personen op de achterbank kon ik me nog in vinden, maar toen er twee personen op de bijrijders stoel gingen zitten, en één naast de bestuurder, had ik toch even een moment van: ‘ok’. Met maarliefst acht personen gingen we onderweg naar Phnom Penh.
Nadat we ’s avonds hadden gegeten en een paar biertjes hadden gedronken vertrokken we de volgende ochtend richting Kompong Thom. Met de taxi, dit keer met vijf personen, gingen we onderweg. Toen we aankwamen moest er nog een tocht worden gemaakt naar het dorp. Met een taxibusje stond er een tocht van ongeveer één uur op het programma. Ik stond al nergens meer van te kijken, in de busje gingen maarliefst 19 personen. Voor de 19 personen waren ongeveer 10 stoelen, dus je kunt wel voorstellen dat ik weleens relaxter in een auto heb gezeten :-).
Maargoed, de bruiloft! Voor het ja-woord kwamen we helaas te laat aan, maar we konden ’s avonds wel naar het eerste feest. In Cambodja is er de bruiloft, een avondfeest en de dag erna de formele receptie. Het avondfeest dus, wederom een aparte ervaring. Zelden heb ik me zo blank gevoeld als toen ik daar aankwam, ongeveer 100 man die zich omdraaide en me aanstaarde. Aparte ervaring.
Gelukkig duurde dit niet al te lang, de fles whisky kwam op tafel en iedereen had wel 100 vragen voor me. Later op de avond ontkwam ik niet aan het dansen. Hier dansen ze een vage Cambodjaanse dans om een tafel heen. De gedachte hierachter was mij niet helemaal duidelijk.
De volgende dag was er de officiële receptie. Dit keer waren er 300 man present, die wederom allemaal even omdraaide toen ik binnenkwam. De officiële receptie was niet meer dan eten en drinken en vervolgens ging iedereen naar huis. In de ochtend hadden we de temples bezocht, dus na de receptie was het vooral relaxen in de hangmat. Voor mij tevens de laatste nacht in het dorp. Ik sliep hier trouwens in een houten blokhut in de jungle waar je ’s avonds wel 1.000 geluiden hoorde, dus slapen was hier erg lastig.
De dag erna vertrokken we vroeg met wederom met het taxibusje naar het taxistation. Vanaf het taxistation vertrokken we naar Phnom Penh om vervolgens weer in een taxi te belanden met acht personen. ’s Avonds laat kwamen we dan ook weer aan in good-old Svay Rieng.
Een ervaring die me zeker zal bij blijven!
Tot zover, tot het volgende blog.
-
1 oktober 2010
Cultuurshock met een hoofdletter C
Indrukwekkend, fascinerend, imponerend en verrassend. Zo zou ik de eerste twee weken hier het best willen omschrijven. Ondanks dat ik hier nu pas twee weken zit, lijkt het alweer twee maanden geleden dat ik op Schiphol afscheid heb genomen van de familie voor de reis naar Cambodja.
Na een zeer lange vlucht kwam ik ’s avonds laat aan op Phnom Penh Airport. Nadat de taxi mij naar het hotel bracht, werd ik de volgende dag opgehaald door Piseth van Terre des Hommes Cambodja. De eerste dag kreeg ik uitleg van Piseth over wat er van mij verwacht wordt bij Santi Sena. Ik zal de aankomende vijf maanden de Santi Sena Organisatie assisteren op verschillende gebieden. Het belangrijkste is het Melaleuca Olie project, waar lokale boeren olie produceren van Melaleuca bladeren.
De Santi Sena Organisatie steunt o.a. deze boeren door het opzetten van een federatie die als groep één prijs vraagt voor de olie. Voorheen gingen de bedrijven individueel de boeren langs en konden ze zelf de prijs bepalen. Nu wil de Santi Sena Organisatie meer van deze federaties opzetten om meer boeren te helpen, hier ga ik onderdeel van uitmaken.
De overige taken zijn het assisteren van het personeel hier als het gaat om Engels en project management. Ik zal hier mijn kennis proberen over te brengen door middel van trainingen. Verder zijn er ook nog andere zaken die gebeuren moeten zoals het opzetten van een folder, een website en het zoeken naar andere donors. Al met al zijn er genoeg taken waar ik mij de aankomende vijf maanden bezig ga houden!
Buiten het werk om is het echt een totaal andere wereld dat met niks te vergelijken valt met ik tot nu toe heb meegemaakt. Zaken die hier echt opvallen? De ossenkar die ’s morgens voorbij komt begint bijna te wennen. Verder eten ze hier veel rijst, dat wil zeggen ongeveer 3x per dag.
De mensen hier zijn enorm vriendelijk en proberen me met alles te helpen. Als er iets is dan wordt het direct geregeld en ik ben al bij mensen thuis uitgenodigd om te komen eten. Mijn baas Sam An zorgt perfect voor me zodat ik mij al snel op mijn gemak voelde. Enorm vriendelijk en ook echt leuke ervaringen. En dan pas te bedenken dat ik hier pas twee weken ben.
Vorige week werd ik toch echt even met de neus op de feiten gedrukt toen ik met de bus van Phnom Penh naar Svay Rieng ging. Samen met Chheang (ook van Terre des Hommes Cambodja) gingen we met de bus naar Svay Rieng. Toen we bij de overgang even uitstapte voor wat drinken kwamen er gelijk kinderen naar me toe te bedelen. Dan krijg je toch even een brok in je keel, hoe vaak je het ook ziet op TV, in het echt is het 1.000x indrukwekkender. Je beseft dan des te meer waarvoor je hier bent en dat het toch echt een compleet andere wereld is.
Groeten vanuit een warm Svay Rieng,
-
14 september 2010
De laatste week in Nederland
Nog één week en dan is het zover, dan staat de vlucht Amsterdam – Phnom Penh op het programma. Aankomende zondag (19 september, red.) stap ik dan eindelijk het vliegtuig in naar Cambodja. Het is in totaal 17 uur vliegen: 10,5 van Amsterdam naar Seoul (Korea) en vervolgens 6,5 uur van Seoul naar Phnom Penh!
De meeste voorbereidingen zijn inmiddels getroffen. Alle vaccinaties zijn binnen, het ticket is geboekt en de praktische zaken zijn in bezit. Afgelopen week kon ik eindelijk weer mijn backpack onder mijn bed vandaag halen! Na veel gelezen te hebben over het land, geschiedenis en het bedrijf krijg ik toch echt steeds meer het gevoel van: het is tijd om te gaan!
De laatste week in Nederland staat dan toch vooral in het teken van afscheid nemen van iedereen. Gisteren was er de familiedag en de aankomende dagen neem ik afscheid van vrienden. Inmiddels is ook de laatste voetbalwedstrijd gespeeld, een gek idee dat ik in het jaar 2010 niet meer in Nederland zal gaan voetballen!
Hoe gaan de aankomende weken eruit zien? Dat is de grote vraag en ik ben erg benieuwd naar het antwoord. Over de accommodatie is nog geen duidelijkheid, alleen dat ik word verwacht op het vliegveld. Voor de rest heb ik geen last van zenuwen, al zal het de laatste paar dagen toch wel even spannend zijn zo voor vertrek. Ik heb er enorm veel zin in en kan dan ook niet wachten om zondagavond in het vliegtuig te stappen. De reis gaat bijna beginnen…
-
10 augustus 2010
Even voorstellen, ik ben Maikel
Mijn naam is Maikel van Huet, 21 jaar en woonachtig in Oud-Zevenaar (Gelderland). Sinds een paar weken ben ik afgestudeerd aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen, richting Commerciële Economie.
In september zal ik voor vijf maanden vertrekken naar Cambodja. In dit land ga ik samenwerken met een lokale partner van Terre des Hommes. Voor dit project werd een student gevraagd met marketing ervaring.
Tijdens mijn studie heb ik een half jaar in Spanje gestudeerd. Dit was een enorm ervaring waarin ik zowel educatief als persoonlijk veel heb geleerd. Bij terugkomst heb ik mijzelf voorgenomen om wederom iets in het buitenland te gaan doen. Toen deze kans van Terre des Hommes dan ook langskwam, wist ik direct dat dit is wat ik wilde gaan doen.
Hetgeen dat ik verwacht van deze stage is vooral de levenservaring die ik hoop op te doen tijdens deze periode. Ik denk dat deze ervaring mij een bredere kijk zal geven op het leven. Het ook daadwerkelijk ervaren van een totaal andere cultuur zal een beste shock zijn. Je bent je bewust van de andere culturen maar het daadwerkelijk wonen/werken zal toch echt anders zijn.
