Nienke Munting - Logopedie

• 1 november 2010

  Toestanden, toestanden en nog eens toestanden.

  Tanzania is al maanden in rep en roer. Ik kan het niet anders omschrijven dan “Toestanden”. Dit allemaal omdat er op zondag 31 oktober verkiezingen waren.

  In 1961 werd Julius Nyerere de eerste gekozen president van Tanzania. Sinds hem zijn er 5 andere presidenten geweest, maar allemaal van zijn partij CCM. Nyerere heeft als bijnaam de meester (leerkracht). Hij heeft dit land gemaakt tot één van de meest stabiele landen in Afrika. Daarnaast heeft hij ervoor gezorgd dat het Kiswahili de nationale taal werd die door iedereen in dit land gesproken moet kunnen worden en heeft hij de leerplicht geïntroduceerd.

  De huidige president heet Jakaya Kikwete. Tijdens de laatste verkiezingen heeft hij met het dubbele aantal stemmen gewonnen van de oppositie partij Chadema. Echter, gedurende de afgelopen 5 jaar is Kikwete behoorlijk onder vuur komen te liggen. Onder zijn leiding hebben bijvoorbeeld de members of parlement een enorme salaris verhoging gekregen, rijden ze allemaal rond in spik splinter nieuwe auto’s en hebben ze huizen zo groot als kastelen. Vooral de jongeren in dit land begrijpen dat niet en willen verandering zien. Tanzania heeft een bevolking van ongeveer 40miljoen inwoners. Waarvan ongeveer 50% 18 jaar of ouder is en dus mag stemmen.

  De verkiezingscampagnes gaan hier hard tegen hard. Praktisch iedereen die hier op straat rond loopt heeft wel een T-shirt, pet, sjaal of armband aan van ofwel de regerende CCM partij ofwel de grootste oppositie partij. Op elke hoek van de straat rijden auto’s rond met grote speakers erop die keiharde muziek draaien of partijpolitieke leuzen roepen. Overal op straat hangen vlaggen. En regelmatig zien we hele grote groepen mensen over straat lopen die een bepaalde partij aanhangen en zich al gillend en dansend door de stad voortbewegen. Wij wonen naast het hoofdgebouw van CCM hier in de stad, er klinkt onophoudelijk muziek uit het gebouw, geschreeuw, auto’s rijden af en aan en vele vele mensen lopen het gebouw in en uit.
  Nogmaals;  “Toestanden”.

  Op sommige momenten zijn al deze toestanden hilarisch. Op andere momenten bijzonder vervelend of zelfs bijna angstaanjagend. Het is grappig als zo’n hele stoet mensen voorbij loopt en je ziet alle mensen die langs de kant van de weg staan naar elkaar roepen of het gebaar dat die partij vertegenwoordigd naar elkaar maken. Het is bijzonder vervelend als we aan het werk zijn en we kunnen elkaar niet verstaan omdat de muziek van CCM te hard is of als ineens alle collega’s weg moeten omdat er een partijbijeenkomst is midden op de middag. Het is angstaanjagend als 2 grote groepen mensen van rivaliserende partijen elkaar op straat tegenkomen. Dit vredige stadje Musoma is veranderd in chaos. Inmiddels geldt er een samenscholingsverbod en rijden er constant auto’s rond met politie agenten erop. Die dragen een soort rare groene schilden om hun armen en benen, hebben een masker op, helmen, geweer in de aanslag en kijken vooral heel boos. Wij noemen ze robots en schieten in de lach als ze langs rijden, we zijn niet heel erg onder de indruk.

  Ondanks dat wij niet mogen stemmen worden we helemaal meegezogen in de verkiezingstoestanden. Bijna elk gesprek dat we hebben met iemand gaat over de verkiezingen. Iedereen vragen we op welke partij hij of zij gaat stemmen. Maar vooral zijn wij geïnteresseerd in de reden waarom iemand op een bepaalde partij stemt. Soms is het omdat ze veranderingen willen, soms is het omdat ze wel of niet een weg dwars door het Serengeti Nationaal park willen, soms is het omdat ze willen dat de members of parlement minder geld moeten verdienen en soms is het gewoon omdat ze een gratis T-shirt of pet van een bepaalde partij hebben gekregen en daarom op die partij stemmen.

  Het is erg bijzonder en interessant om mee te maken hoe de verkiezingen hier leven en wat het met de mensen doet. Toch zijn we ook wel weer enigszins blij dat de verkiezingen over zijn en straks de rust weer weder keert.

  We zijn bijzonder benieuwd naar de uitslag van de verkiezingen. De verwachting is dat CCM, Kikwete, toch wel weer wint. Maar spannender is het met hoeveel voorsprong op Chadema. Want Chadema lijkt het vooral hier in Musoma erg goed te doen.

  We zullen zien!

  Groetjes Nienke.

  Lees meer
• 20 oktober 2010

  Vreugde in het Makoko Hostel.

  Elke vrijdag gaan Emmelie, ik en 2 van onze collega’s de hele dag naar het Makoko hostel. Dit is een boarding house voor in totaal ongeveer
  52  kinderen met een geestelijke handicap en dove kinderen. De ouders van de kinderen wonen te ver bij school vandaan of kunnen vanwege de handicap van de kinderen niet goed ze zorgen, waardoor de kinderen nu in het hostel wonen.

  Om 9uur vrijdagochtend worden alle spullen die we nodig hebben in de auto geladen, ballen, matten, bellenblaas, mappen voor de administratie, enzovoort.
  Na een kwartiertje rijden komen we aan op het hostel. De kinderen komen uitgelaten naar de auto toe gerend. De vrolijkheid is van hun gezichten af te lezen. Als we uit de auto stappen en de grote exercise bal komt tevoorschijn willen ze allemaal, liefst tegelijk, de bal even vast houden. Dan komt de zuster, die het hostel runt, naar buiten begroet ons hartelijk en verteld de kinderen duidelijk dat ze de bal niet mogen hebben.

  We lopen door het hostel in. Emmelie gaat samen met een collega in een grote lege ruimte zitten om de kinderen fysiotherapie te geven. Ik ga zelf, met een collega, in een slaapkamer op een bed zitten waar ik logopedische therapie geef.  1 voor 1 halen we een kind op, als we ons hoofd buiten de deur steken komen de kinderen er allemaal aan met hun vingertje omhoog omdat ze zo graag mee willen.

  Na de therapieën doen we altijd nog een leuk spel met alle kinderen samen. En eens in de maand organiseren we een sportdag. Dit is natuurlijk heel fysiotherapeutisch verantwoord maar ook super leuk!

  De kinderen vinden het fantastisch als we komen, en door het personeel van het hostel worden we zeer hartelijk welkom geheten. Ze vinden het erg interessant wat we met de kinderen doen.

  Nienke.

  Lees meer
• 25 september 2010

  Karibu Tanzania.

  Inmiddels ben ik al weer 2 weken in Tanzania.

  Ik ben hier in Musoma samen met Emmelie, zij is fysiotherapeute en ik logopedist. We werken samen voor het CBR Mara programma. Een organisatie die gehandicapte kinderen in de provincie Mara ondersteunt en behandelt. Onze taak is min of meer om de medewerkers te trainen in fysiotherapie en logopedie. Daarnaast geven we algemene trainingen over structuur in een behandeling etc. aan de medewerkers van het CBR Mara en behandelen we zelf ook een heleboel kinderen.

  Het belangrijkste en leukste gedeelte van ons werk bestaat uit veldwerk. Achter op de pikipiki (motor) rijden we van hot naar her om kinderen te behandelen of hun ouders te begeleiden. We rijden door het prachtige Tanzaniaanse landschap over hoge heuvels en door diepe dalen maar altijd met uitzicht op het prachtige, immens grote Victoriameer.

  Afgelopen vrijdag (24-09-2010) zaten we zo ook weer op de pikipiki. Emmelie achterop bij Raymond en ik achterop bij Steven. Hobbeldebobbeldebobbel! Twee hoogblonde meisjes achter op de motor blijkt toch wel héél interessant te zijn voor voorbijkomende Tanzanianen. En Raymond en Steven vinden het toch eigenlijk ook wel héél stoer.

  Ons doel is het bezoeken van een internaat voor dove en verstandelijk gehandicapte kinderen. De kinderen gaan ’s ochtends naar school maar wonen te ver van school om elke dag naar huis te gaan dus wonen ze in het internaat. We worden zeer warm onthaald door ongeveer 50 kinderen die uitbundig naar ons staan te zwaaien. Als de kinderen eenmaal in de gaten hebben dat ik hun gebarentaal begrijp is het feest helemaal compleet. Iedereen wordt keurig voorgesteld en iedereen wil onze namen ook weten. Helaas als ik verder vraag in gebarentaal blijkt dat hun beheersing daarvan  nog minimaal is. Daar is direct een doel voor de aankomende maanden!

  Na de ontmoetingen moet er even gevoetbald worden. Dat wil zeggen, de jongens spelen voetbal en de meisjes gooien met een andere bal naar elkaar over. Na deze toch wel zeer warme en vermoeiende sportieve uitspatting mogen we even uitrusten. Maar dan staan er al 7 speciaal geselecteerde kinderen voor ons klaar die graag door ons onderzocht en behandeld willen worden. Emmelie, Steven, Raymond en ik pakken pen en papier erbij en gaan elk kind één voor één bij langs. Emmelie doet het fysiotherapeutisch onderzoek en ik onderzoek ze op logopedisch gebied. Al deze kinderen zijn kleine projectjen geworden. Ze spreken allemaal niet, twee zijn er doof, vier hebben een verstandelijke handicap en een jongetje heeft het syndroom van Down. Vanaf volgende week vrijdag kunnen de behandelingen van deze zeven kinderen starten en gaan we lessen geven aan de andere kinderen in het internaat. Het plan is dat alle kinderen spraak-, gebarentaal-, lees- en schrijflessen gaan krijgen. 

  Dit was de vrijdag. Maar op andere dagen zien we ook hele andere kinderen. Zo heb ik inmiddels een kind met een hazenlip behandeld, kinderen met epilepsie, spasmes, en weet ik hoe ik een kind met een klompvoet in moet gipsen. Veel gedaan en veel nieuwe indrukken opgedaan! Maar het werk is hier fantastisch en de mensen superaardig.

  En dan Musoma. Musoma is een heel gezellig klein stadje. Met twee verharde wegen, vele zandweggetjes, twee rotondes, twee zebrapaden (waarvan men overigens geen idee heeft waar ze voor dienen), een pleintje in het midden en het ligt prachtig als een soort schiereiland in het Victoriameer. Elke dag, net voor zonsondergang, maken Emmelie en ik een klein rondwandelingetje door Musoma. De mensen die langs deze route wonen, kennen ons zo langzamerhand al een beetje en de kinderen weten dat we, elke keer als we langslopen, even handjeklap met ze doen. Onderweg kopen we onze dagelijkse voorraad avocado, bananen, ananas, passievrucht en papaja.

  Kortom, we zijn al helemaal gesetteld in Musoma.

  Xnienke

  Lees meer
• 26 augustus 2010

  Genieten

  Nog even genieten van de blessing die regen heet…
  Nog even genieten van het warme water dat zomaar uit de douche komt…
  Nog even genieten van de lange avonden…
  Nog even genieten van het gezelschap van  vrienden en familie…
  Nog even genieten van de (af)wasmachine die het werk wel doen…

  Ik merk dat ik de laatste paar weken, voordat ik straks weg ga, enorm geniet van de kleine dingetjes. Dingetjes die normaal gesproken zó vanzelfsprekend zijn dat je er bijna geen aandacht aan besteedt.

  Normale, dagelijkse dingen schieten aan je voorbij. Zo was ik afgelopen Juli (2010) ook in Tanzania. Ik ging daar een workshop geven over financieel management aan een groep vrouwen. Ik had voor hen allemaal een pen en papier mee genomen uit Nederland. Wij, in Nederland hebben overal wel een paar pennen rond slingeren, daar in Tanzania is een pen van onschatbare waarde. Ze bewaken hun pen alsof het een schat is. Dus ik gaf hen een pen waar ze enorm blij mee waren. Ze duwden de bovenkant van de pen in en begonnen ermee te schrijven. Na een tijdje was één van de vrouwen klaar met schrijven en wilde de vulling van de pen weer naar binnen laten gaan. Dus drukte ze weer op het bovenkantje van de pen, maar er gebeurde niks…

  Er ontstond rumoer in de groep. Ze probeerden allemaal de vulling van de pen naar binnen te krijgen, maar het lukte niet. Tot ik hen liet zien dat er aan de zijkant van de pen een soort knopje zat waar je op moet drukken en dan schiet de vulling naar binnen. We hebben een half uur in een deuk gelegen van het lachen en nog langer zijn de vrouwen bezig geweest om onophoudelijk de vulling naar binnen en buiten te laten schieten. Na de workshop lieten ze aan iedereen die het maar wilde zien wat voor bijzondere pen zij hadden gekregen.

  Elke keer als ik, nu ik nog even in Nederland ben, zo’n soort pen zie of het klikgeluid van de pen hoor, moet ik even glimlachen. Hoe vaak gebruiken wij deze pennen wel niet, zonder erover na te denken. En hoe vaak klikken wij wel niet zenuwachtig tijdens een vergadering met zo’n pen? Let er eens op met dit verhaal in je achterhoofd en je begint ook automatisch te glimlachen!

  Daarom ga ik nu nog weer even verder met genieten van de kleine dingetjes. En hoop ik straks in Tanzania een half jaar lang te kunnen genieten van dit soort situaties.

  Tanzania waar het  gelukkig bijna nooit REGENT…
  Tanzania waar je heerlijk kunt afkoelen onder een koude douche…
  Tanzania waar het ’s avonds zo donker is dat je een prachtige sterrenhemel kunt zien…
  Tanzania waar vrienden en familie (hopelijk) op visite komen…
  Tanzania waar ik …Hmmm... de (af)was toch echt zelf zal moeten doen, maar ook daar kan ik dan van genieten…

  Lieve mensen, tot over een half jaar.
  Mijn volgende bericht zal ECHT vanuit Tanzania komen.

  X Nienke

  Lees meer
• 10 augustus 2010

  Even voorstellen, ik ben Nienke

  Mijn naam in gebarentaal wordt gemaakt door je duim en wijsvinger onderaan je hals neer te leggen en een puntvormige beweging naar beneden te maken. In de vorm van een “v” hals.
  Dit geeft direct aan wat ik zal gaan doen in Tanzania, namelijk werken met dove kinderen, hun leerkrachten en ouders/verzorgers.

  Ik heb logopedie gestudeerd in Groningen en was tijdens mijn studie altijd erg geïnteresseerd in het onderwerp doofheid. Zowel in het audiometrisch onderzoek doen als de logopedische behandelmogelijkheden die er zijn voor dove mensen. Dus toen ik in 2008 de mogelijkheid kreeg om op een school voor dove kinderen in Dodoma, Tanzania, te gaan stage lopen heb ik die met beide handen aangegrepen. Deze stage was fantastisch, ik werkte in de klassen, leerde individuele kinderen woordjes uitspreken zoals mama en papa, deed gehoortesten bij zowel kinderen als volwassenen, leerde zelf hoe ik een gehoorapparaat bij een kind aan moet passen, enzovoort. De indrukken die ik daar heb opgedaan zal ik nooit meer vergeten. Vooral als ik elke ochtend op mijn fiets (jaja, een Nederlander hè) naar school fietste en de kinderen allemaal naar het hek van de school zag komen rennen om mij op te halen, was ik intens gelukkig. Op school aangekomen kregen alle kinderen eerst een dikke knuffel, één van de grote jongens pakte mijn fiets, een meisje pakte mijn tas en één van de jongere kinderen mijn zonnebril. Mijn fiets vond ik keurig terug in het fietsenhok. Mijn tas lag op mijn stoel in de logopediekamer. Maar mijn zonnebril… die kreeg ik pas terug als alle kinderen hem even op hadden gehad. Dit ritueel herhaalde zich elke dag, een half jaar lang. En elke dag weer genoot ik ervan. Eenmaal terug in Nederland heb ik mijn studie logopedie afgemaakt en ben ik Taalwetenschappen gaan studeren aan de Rijksuniversiteit Groningen.

  MAAR… Tanzania bleef roepen. Dus toen ik op een hele normale dag in de bus de Spits zat te lezen en een advertentie van Terre des Hommes zag was ik geïnteresseerd. Direct thuis even op internet kijken naar de vacatures. Ik kon mijn ogen niet geloven toen er een vacature was voor: “Logopedist in Tanzania”. Dus heb ik een sollicitatiebrief gestuurd. En gelukkig mocht ik naar Den Haag komen voor een sollicitatiegesprek. Een dag na het gesprek zou ik door Terre des Hommes terug gebeld worden of ik wel of niet de stage zou krijgen. Deze dag, 1 juli 2010, was toevalligerwijs de dag waarop ik voor een werkbezoek naar Tanzania zou vliegen. En toen werd ik, zittend in Schipholplaza een uur voordat mijn vliegtuig zou vertrekken ineens gebeld. Met de mededeling dat ik 2 maanden later wéér in het vliegtuig naar Tanzania zou stappen. Ik viel van mijn stoel van blijdschap.

  Tijdens mijn bezoek in Tanzania heb ik er goed over nagedacht en “Ja, Tanzania is het land waar ik zeker weer wil gaan werken”. Ik vind het land, met al z’n eigenaardigheden, geweldig. De mensen zijn altijd behulpzaam en gastvrij. En de kinderen onophoudelijk dankbaar voor alle aandacht die je aan ze besteed. 

  Op het moment ben ik dus mijn koffer aan het uitpakken en de volgende direct weer aan het inpakken. En ik moet zeggen: “Ik vind het heerlijk”. Het gaat een enorme uitdaging worden om weer in Tanzania te gaan werken. En ik zal best een aantal hobbels onderweg tegen komen, maar als ik de kinderen in Musoma een stapje vooruit kan helpen in hun ontwikkeling en elke dag hun glimlach kan zien, zijn die hobbels snel weer vergeten.

  Zo, dan ga ik nu weer verder met inpakken. Mijn volgende verhaal zal vanuit Tanzania komen.

  Groetjes Nienke.

  Lees meer