Sarah Hintzen - Orthopedagoog

• 26 september 2010

  Vlak voor vertrek

  Hoi,
  Mij is gevraagd of ik een stukje wil schrijven over hoe ik mij voorbereid heb op mijn reis. Ik zal dus uitvoerig verslag doen van de afgelopen 2,5 maand..

  In oktober 2009 wist ik al dat ik een stage via Terre des Hommes wilde gaan doen. Ik heb me dan ook meteen aangemeld voor de stages 2010. In april mocht ik dan eindelijk solliciteren; hierbij ging mijn keuze naar een project in Sri Lanka en een project in Laos. Een paar weken later kreeg ik te horen dat ik voor Sri Lanka op gesprek mocht komen! Dat ging voorspoedig en vol goede hoop liep ik de deur uit bij Terre des Hommes.

  De dag erna vertrok ik op vakantie, en Remco zou voor 12 uur bellen of ik het geworden was of niet, aangezien ik om 12 uur ging boarden. Hij belde om kwart voor 12, mooi op tijd. Ware het niet dat ik al vanaf half 6 wakker was en me steeds afvroeg of hij nog zou bellen of niet… Zo net voor het boarden had Remco erg goed nieuws; ik was aangenomen voor de stage Sri Lanka. Ik heb het hele vliegveld bij elkaar gejuicht en nog snel vrienden en familie gesmst voordat ik ging boarden.

  Vanaf dat moment gaat mijn hoofd als een razende tekeer: ik moet een nieuw paspoort, visum, inentingen, etc. Ik maakte ‘to do’-lijstjes inclusief prioriteit notering. Daarnaast moest ik ook nog afstuderen. Ow sorry, naast mijn afstuderen moest ik me voorbereiden op mijn reis. In het begin dacht ik: joh, ik ga pas over 2 maanden. Rustig aan. Dus dat deed ik ook. Langzaamaan al wat dingen aan het regelen, omdat het nou eenmaal handiger is als het geregeld is.

  Jullie zullen wel denken: wat klopt er niet in het verhaal? Gesolliciteerd en aangenomen voor Sri Lanka, maar je gaat naar Bangladesh. Niet het verkeerde ticket geboekt? Nee, zeker niet. Het project in Sri Lanka bleek niet aan te sluiten op mijn opleiding, het project in Bangladesh paste echter een stuk beter. No problemo, gaan we toch gewoon naar Bangladesh. Het gaat mij om het project, en in eerste instantie niet om het land. Uiteindelijk blijkt Bangladesh qua reisplannen een stuk beter te liggen.

  Na een tijdje begint het toch te kriebelen en begin ik serieuze voorbereidingen te treffen: huis onderhuren, regelen dat mijn spullen opgeslagen kunnen worden en Lonely Planet bestellen. Ook dit allemaal nog zonder stress, maar de gezonde spanning begint te stijgen. Inmiddels weet mijn hele omgeving dat ik ga, dus er wordt ook vaak over gepraat (mede doordat ik zelf niets anders in mijn hoofd heb).

  Zo drie weken van te voren begint de gezonde spanning. Langzaam begint het tot mijn hersencellen door te dringen dat ik echt ga. Toch maar vast beginnen aan boodschappenlijstjes en oriënteren op een visum. Mensen gaan ook vragen of ik al zenuwachtig ben. Ja, soort van, maar wel de gezonde soort. Ik hoor vrienden om me heen afspraken maken voor dagen dat ik er niet ben; ik ga beseffen dat ik veel ga missen. Zelfs mijn moeder schiet al hier en daar in de stress, omdat ook zij het begint te beseffen dat ik ga. Zelf word ik zo eens in de drie dagen overvallen door een stress-/besefaanval. Niets aan doen, gewoon uithuilen en doorgaan. Met mijn visum blijk ik alweer te snel geweest. De ene belt naar de ambassade om te vragen hoe het moet, de ander stuurt gewoon een aanvraagformulier. Ik ben natuurlijk zo’n andere ;). Blijkt dus de verkeerde aanvraag.

  Na lang overleg bij Terre des Hommes wordt besloten dat ik een studentenvisum voor langere tijd aan moet vragen. Prima, ik naar de ambassade van Bangladesh in Den Haag. Alle papieren en paspoort ingeleverd (nadat ik meerdere malen gevraagd had wat die meneer zei), en de week erna kan ik hem weer op komen halen. Toch enigszins onzeker over of het nu gelukt is of niet, ga ik de week erna maar weer gewoon terug. En zowaar: er zit een stempel in mijn paspoort! Nu is het numerieke stelsel in Bangladesh blijkbaar iets anders geregeld: van 21 september tot 20 maart is namelijk maar 5 maanden. Don’t worry, ik blijf echt 6 hele Nederlandse maanden weg.

  Met nog een week de tijd begint de emotioneel labiele periode. De stress-/besefaanvallen komen iedere dag wel een keer, als ik pech heb twee keer. Ook dan is het een kwestie van gewoon doorgaan. Omdat ik iemand ben die echt niet tegen afscheid nemen kan, stel ik alles tot het einde uit. Zo ook het opruimen van mijn huis en inpakken van mijn spullen. De laatste week is wel ontzettend druk; want iedereen wil me nog graag zien. Dat is ook de reden waarom het emotioneel labiel is. Iedereen om me heen is super lief en meelevend, want iedereen weet hoe spannend het voor me is. Mijn agenda zit bomvol, lunchen met de een, dineren met de ander, ontbijten met… ? De dag voor vertrek gereserveerd om richting moeders huis te gaan, zodat ik daar nog samen kan stressen met mijn moeder en hopelijk rustig richting vliegveld kan gaan de volgende dag. Twee dagen voor vertrek staat dan dus in het teken van opruimen, inpakken en poetsen. Heb ik me daar een partij op verkeken zeg! Ik dacht; paar uurtjes ben ik klaar.. Helaas; ik ben ook nog de halve zondag kwijt (en dat met kater). Gelukkig is nu alles inpakt, spullen zijn verhuisd en ik ben klaar om te gaan. Nog een lekkere hutspot met gehaktbal gegeten; iets wat ik de komende 6 maanden verwacht niet te eten. Wat een pech; ik moet dat de hele winter missen.

  Nu, de avond voor vertrek, zijn de zenuwen echt begonnen. Iedereen belt nog om doei te zeggen, een aantal vrienden komt nog langs. Dat heb ik natuurlijk ook tot het laatste uitgesteld, want ik houd daar echt niet van. Ik weet niet wat ik moet zeggen, hoe ik moet doen.. Laat me maar gewoon gaan, ik kom over een half jaar weer terug…!
  Liefs, Sarah

  Lees meer
• 10 augustus 2010

  Even voorstellen, ik ben Sarah

  Ik ben Sarah, bij vertrek 25 jaar jong. Als alles volgens plan verloopt, studeer ik in augustus 2010 af aan de Radboud Universiteit als Orthopedagoog. In 2003 ben ik al aan de PABO afgestudeerd als lerares basisonderwijs. Mijn LIO-stage van de PABO heb ik in Zuid-Afrika gedaan. Binnen deze stage heb ik kennis mogen maken met een andere cultuur en levensstijl. Na deze stage heb ik nog een maand rondgereisd door Zuid-Afrika, waar het reizen mij te pakken heeft gekregen. Vanaf dat moment ben ik naar mogelijkheden gaan zoeken om opnieuw een ervaring in het buitenland op te gaan doen. Helaas was dat binnen mijn opleiding Orthopedagogiek niet mogelijk. Tijdens mijn Master jaar heb ik stage gelopen binnen een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik heb samen met mijn begeleidster een speltherapie opgezet en uitgevoerd bij een aantal clienten. Mijn affiniteit met het werken met kinderen met een handicap is tijdens deze stage alleen maar gegroeid.

  Vanuit mijn reislust, affiniteit met ontwikkelinglanden, plezier om met gehandicapte kinderen te werken en droom om ooit binnen een organisatie als Terre des Hommes te werken, besloot ik al in oktober vorig jaar te gaan solliciteren op een stage van Terre des Hommes. Gelukkig is mijn inzet en volhardendheid meer dan beloond, en ben ik aangenomen om de stage in Bangladesh te gaan volbrengen.

  Voorop in deze stage staat voor mij het uitwisselen van kennis, waarin ik graag meer zou willen leren. Daarnaast ben ik erg nieuwsgierig naar de cultuur van het land. Ik verwacht een persoonlijke ontwikkeling op meerdere gebieden door te maken. Uiteraard ga ik familie en vrienden zeer missen, in de hoop dat sommigen mij op komen zoeken. Hopelijk is er in Bangladesh de mogelijkheid om te sporten. Ik heb al vernomen dat er waarschijnlijk geen handbal gespeeld wordt, dus zal ik op zoek moeten naar een andere sportieve bezigheid. Ik kijk er al erg naar uit en hopelijk zijn er veel mensen die mij volgen via de verhalen! 

  Groetjes, Sarah

  Lees meer