Nieuws

Vervolg op de blogpost: "Wat me het meest raakte bij haar was de manier waarop ze omging met haar ervaringen." 

Iquitos, donderdag 12 juli 2012 - Ik merk dat ik langzaam verlang om naar huis te mogen, naar mijn eigen omgeving en mijn eigen normen en waarden. Het is zo moeilijk om deze kinderen te zien met hun veerkracht hun overlevingsdrang en hun dromen, en te weten dat de verbetering nooit het stadium zal bereiken dat ik normaal zou vinden.

Er volgt nog een workshop met daarin onder anderen ook Bonny en Junior. Weg uit hun omgeving zie je het verschil: open, vrolijk en nieuwsgierig. De groep speelt korte kleine scenes en stelt zich daarna aan ons voor. Het loopt een beetje stroef totdat één van de begeleiders oppert of ik een liedje wil zingen aangezien dat al eerder het ijs gebroken heeft. Ze had gelijk en vervolgens deed iedereen zijn kunstje. Van zingen tot dansen, heel grappig. Het zijn misschien maar twee uur per week maar je ziet aan ze dat het ze goed doet in een omgeving te zijn waarin ze zonder angst kunnen gedijen. Het lijkt een druppel op de gloeiende plaat maar beter een druppel dan geen druppel...

"Het had mijn dochter kunnen zijn.."
Het is ondertussen negen uur en we gaan nog naar de boulevard om vanaf een terras de kinderprostitutie te observeren. Ik merk dat het me allemaal even teveel wordt en ga met mijn hakken in t zand. Hoeveel ellende kan ik nog zien? Ik laat me overtuigen en laat me uitleggen hoe het werkt. Er zitten mannen op terrasjes die misschien potentiele klanten zijn en er lopen mannen heen en weer over de boulevard.

De zogenaamde pooiers, vaak niet ouder dan 18. Als ze de indruk hebben dat zo'n man geinteresseerd is laten ze op een camera foto's zien van hun meisjes en kiest de man in kwestie er één uit. Dat meisje wordt dan gebeld en gesommeerd naar de desbetreffende bar te komen. Als ze goedgekeurd is, loopt ze naar een taxi en de man loopt op gepaste afstand achter haar aan en dan wordt het verhaal vervolgd in het hotel. Men wijst mij een paar pooiers en hun meisjes aan. ik wil weg, het had mijn dochter kunnen zijn...

Licht uit
Ik merk dat bij mij het licht uit gaat en vraag of ik naar het hotel mag. Ik ben doodop van alle verhalen en de indrukken en merk dat het me weinig postieve energie heeft gegeven. Morgen bezoeken we nog een project en een school waar we een les gaan bijwonen over seksuele voorlichting. Daarna vliegen we terug naar Lima waar we nog een nacht blijven om vervolgens naar Nederland te vliegen. Het klinkt misschien egocentrisch maar ik kijk niet uit naar morgen. Ik heb genoeg gezien en wil terug naar de wereld die ik ken. Het is teveel ellende, en te frustrerend. Ik loop daar rond en ik kan nu niets maar dan ook niets doen wat hun leven echt zou kunnen verbeteren. Meer dan een nachtje moet ik hierover slapen om dit te verwerken. Wat een wereld, wat een leven...

Lees alle blogposts van Lone in Peru