Aom (16) en Bow (19) wonen in Chiang Rai. De meisjes behoren tot een etnische minderheid en wonen stateloos in Thailand vlakbij de grens met Myanmar. Ze komen uit een arm gezin. Werk vinden is erg lastig. Toen iemand uit het dorp de meisjes aanbood om te gaan werken in Maleisië grepen zij die kans met beide handen aan. Maar eenmaal in Maleisië bleken Aom en Bow er ingeluisd te zijn. Lees hun verhaal.  

Kinderhandel

Aom woonde bij haar grootmoeder. Aom werkte overdag als serveerster in een restaurant en ’s nachts in een karaokebar. Haar broer dwong haar regelmatig om hem geld te geven om drugs te kopen. Hij dreigde om haar of haar grootmoeder iets aan te doen als ze hem niets gaf. Bow woonde bij haar moeder en stiefvader nadat haar echte vader was overleden. Bow werkte als huishoudster. Ze heeft een broer en vijf halfbroers en –zussen. Het gezin was afhankelijk van het inkomen van haar moeder die theebladeren plukte en haar stiefvader die een drugsdealer was. De meijses wilden allebei vertrekken om de drugsproblemen te ontvluchten en beter werk te vinden. Dat was lastig want ze stonden nergens geregistreerd en beschikten dus niet over papieren om legaal te mogen werken.

Een prachtig aanbod

Op een dag bood iemand uit het dorp Aom en Bow werk aan in Maleisië. Aom en Bow waren nog maar dertien en zestien jaar toen ze Maleisië binnengesmokkeld werden. Ze werden als huishoudelijk personeel bij een Maleisische familie aan het werk gezet, waar ze uitgebuit en slecht behandeld werden. Hun baas stond niet toe dat ze het huis verlieten en dreigde de meisjes als prostituee aan het werk te zetten als ze niet aan zijn wensen zouden voldoen. Ze wilden terug naar huis maar hun baas wilde ze pas laten gaan als ze 40.000 Baht per persoon (meer dan € 1.000) zouden betalen. Zoveel geld hadden ze niet.

Lange tijd in een opvangcentrum

Na drie jaar stuurde de baas ze naar een opvangcentrum van de Maleisische overheid. Ze moesten lange tijd in de opvang doorbrengen omdat ze geen nationale identiteitskaart of paspoort hadden. Ze waren bezorgd over hun families en verloren bijna de hoop om ooit nog terug naar huis te keren.

Niemand kon de meisjes helpen, topdat ze eindelijk werden doorgestuurd naar een andere opvangplek van een NGO genaamd Tenaganita. Medewerkers van de organisatie gingen bij ze op bezoek, regelden papieren voor de meisjes en vroegen ze om een brief voor hun familie te schrijven. De medewerkers bezochten hun families in Chiang Rai en verzamelden meer gegevens. Uiteindelijk kon de organisatie alle juridische documenten voor de meises in orde maken en kregen zij een identiteitskaart. Daarmee konden zij weer terug naar huis. 

Eindelijk terug naar huis

De meisjes waren ontzettend gelukkig dat ze eindelijk weer terug naar hun familie in Thailand konden. Dankzij het Down to Zero programma keerden zij veilig terug en kondne zij meedoen aan een herintegratieprogramma. Nu gaat het goed met de meisjes. Ze willen graag weer naar school. Aom wil in de toekomst graag als toeristische gids in Chiang Rai gaan werken en Bow wil een verzorgingstehuis voor senioren oprichten. Ze voelen zich herboren en hadden nooit verwacht dat ze ooit als Thais staatsburger erkend zouden worden.

Nu de rest nog

Kinderen die slachtoffer zijn van uitbuiting, hebben bescherming en hulp nodig. Samen met partnerorganisaties en onze donateurs zorgen wij voor opvang, zorg en scholing. Aom en Bow konden geholpen worden. Nu de rest nog. Helpt u mee?

Lees meer over Down to Zero >>

Share this:

Related stories