In de rubriek help/hulp komen een kind en een hulpverlener uit één van Terre des Hommes’ programma’s aan het woord. Dit keer het verhaal van Racheal uit Oeganda. Zij werkte in de goudmijnen en ging niet naar school. Totdat ze hulpverlener Racheal tegenkwam die haar ouders duidelijk maakte dat een vakopleiding heel belangrijk is. Lees hoe ze Racheal een betere toekomst kon bieden. 

Dit artikel komt uit het Terre Magazine van maart 2018

Terre des Hommes strijdt tegen kinderarbeid

Ik dacht echt dat ik te weinig hersens had

Racheal Babirye (17) uit Bugiri regio, Oeganda


“Zolang ik me kan herinneren, ben ik van school gestuurd. Ik begon in groep 1 toen ik vijf was. Mijn ouders zijn te bejaard om te kunnen werken. Daarom ben ik afhankelijk van mijn oudere broer. Maar hij had niet voldoende geld om schoolmaterialen voor mij te kopen. Zelfs de onderwijsbijdrage, ieder trimester 13.000 shilling (ongeveer € 2,92) kon hij niet opbrengen. Uiteindelijk ging ik nog maar twee dagen per week, maar ook dan werd ik weggejaagd. Ik bleef vaak zitten en zat pas in groep 6 toen ik op mijn vijftiende helemaal met school stopte. Ik dacht echt dat ik te weinig hersens had.

Van 6:00 tot 18:00 uur

Ik ben in de mijnen gemalen erts gaan ‘wassen’ om het goud eruit te spoelen. Elke dag stond ik zonder pauze van 6 uur ‘s ochtends tot 6 uur in de avond op mijn benen. Gemiddeld verdiende ik daarmee 3.000 shilling per dag (€ 0,67). Het was afzien - door het stof kreeg ik last van mijn longen, het kwik tastte de huid en de nagels van mijn voeten aan, en ik wist dat ik de gevaarlijke worminfectie bilharzia kon oplopen.  Als ik aan mijn toekomst dacht, zag ik alleen maar een leven vol lijden voor me.”

Met een eetstalletje heb je iedere dag klanten, met een kapsalon alleen rond Kerstmis

 

Racheal Kagoya teamleider bij Terre des Hommes partner Platform for Labour Action

 

“We hebben Racheal ongeveer een jaar geleden in de goudmijnen aangetroffen. Er werkten slechts twee meisjes, dus ze liep groot gevaar om verkracht te worden. Toen ik haar vroeg waarom ze niet naar school ging, kwam ze met het verhaal van te weinig hersens op de proppen. Maar ik vroeg door en ging haar geschiedenis bij de school checken. Ook ben ik met haar familie gaan praten om ze te overtuigen van het belang van een opleiding, om haar vaardigheden te geven voor de toekomst.  Haar ouders hebben ingestemd en Racheal mocht naar de vakopleiding. Ze wilde zoals bijna alle meisjes graag kapster worden. Maar we hebben haar verteld dat ze in catering betere kansen had. In een dergelijk klein dorp heb je met een eetstalletje iedere dag klanten, met een kapsalon alleen rond Kerstmis. Dat gaf de doorslag en ze koos voor catering.

Doorzetter

Ook al zat Racheal twaalf uur per dag vast in de mijnen, ze was het keurslijf van school niet meer gewend. Daarom hebben we haar intensief voorbereid op de regels en de routines van de opleiding, zeker omdat ze kost en inwoning op het instituut zou krijgen. Niettemin was het de eerste maand heel zwaar om achter de gesloten poort te moeten verblijven. Ze had veel last van heimwee maar heeft gelukkig doorgezet. Het is een slim meisje, dat door haar achtergrond nooit een echte kans op school heeft gehad. Dat lukte wel in de vakopleiding.

Groot succes

Een week nadat ze die afrondde, was ze al aan de slag. Ze runt nu een eetstalletje aan de doorgaande weg. Het is dankzij mond-op-mond reclame een groot succes. En terecht: haar samosa’s (gefrituurde deegflapjes gevuld met een kruidig mengsel van kikkererwten) zijn overheerlijk.”

Het werk van Terre des Hommes in de goudmijnen van Bugiri is onderdeel van de Girls Advocacy Alliance (GAA), een vijfjarig gezamenlijk programma (2016-2020) van Plan Nederland, Terre des Hommes en Defence for Children -ECPAT Nederland in samenwerking met het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

Lees meer over de aanpak van kinderarbeid in Oost-Afrika >>

Share this:

Related stories