‘Kinderen moeten hun dromen kunnen waarmaken’

Anton Zuidervliet (1936-2026) had een passie voor onderwijs en bleef een leven lang leren. Die kans wilde hij doorgeven. ‘Op mijn reizen zag ik veel kinderen in armoede. Dat doet je wat. Ook zij moeten hun dromen kunnen waarmaken. Onderwijs is zó belangrijk daarvoor.’ Vanuit die gedachte liet hij na aan Terre des Hommes. Wij zorgen dat zijn nalatenschap de impact krijgt die hij voor ogen had. 

Anton werd 89 jaar en bleef tot zijn laatste dagen verwonderd over de wereld om hem heen. Vrijwel dagelijks ging hij naar de bibliotheek van de Vrije Universiteit Amsterdam. Geologie was zijn passie, maar zijn nieuwsgierigheid reikte veel verder. Zijn huis stond vol boeken, atlassen, krantenknipsels en notitieblokken waarin hij zijn kennis en gedachten vastlegde.

Betrokken en bevlogen 

Mensen om hem heen herinneren zich Anton als een betrokken, bevlogen en hulpvaardige man. Die betrokkenheid reikte verder dan zijn directe omgeving. Anton steunde diverse goede doelen, vanuit de overtuiging dat mensen kansen verdienden. Al sinds 1981 was hij donateur van Terre des Hommes. ‘Omdat ik het een mooie organisatie vind, die uitstekend werk doet’, zei hij.

Mijn ouders wilden graag kleinkinderen. Die heb ik ze helaas niet kunnen geven. Maar door mijn erfenis aan Terre des Hommes te schenken, krijgen zij die symbolisch alsnog

Alles met een bestemming

Anton verzamelde veel, maar had ook nagedacht over wat er later met zijn bezittingen moest gebeuren. Boeken en verzamelingen bestemde hij onder andere voor vrienden en wetenschappers aan de universiteit bij wie ze goed terecht zouden komen. Zelfs de kleinste zaken legde hij nauwkeurig vast. Het typeert zijn zorgvuldige en bedachtzame persoonlijkheid: wat voor hem van waarde was, wilde hij doorgeven aan mensen voor wie het ook van betekenis kon zijn. 

Symbolische kleinkinderen

Zelf leefde Anton bescheiden. Hij had geen kinderen, maar zij gingen hem wel aan het hart. Dat Anton Zuidervliet heeft nagelaten aan Terre des Hommes, kwam dan ook niet alleen vanwege zijn passie voor onderwijs. Eerder vertrouwde hij toe: ‘Mijn ouders wilden graag kleinkinderen. Die heb ik ze helaas niet kunnen geven. Maar door mijn erfenis aan Terre des Hommes te schenken, krijgen zij die symbolisch alsnog.’

Na zijn overlijden mocht Terre des Hommes, als mede-erfgenaam en executeur, zijn laatste wensen uitvoeren. Zijn bijzondere schenking draagt bij aan de bescherming en toekomst van kinderen via onderwijs. Zo geeft Anton door wat voor hem belangrijk was: de kans om te leren,
te ontwikkelen en de wereld te ontdekken. 

‘Op school leer ik elke dag nieuwe dingen’

‘Toen ik vier jaar was ging ik voor het eerst mee naar de micamijn’, vertelt de 13-jarige Randria uit Madagaskar. Zijn ouders leefden vroeger van de landbouw, maar door droogte had het gezin niet genoeg te eten. Daarom moesten alle kinderen helpen in de micamijn.

Mica is een glanzend mineraal dat wordt gebruikt in producten zoals elektronica, verf en cosmetica. De winning ervan gaat gepaard met ernstige uitbuiting en kinderarbeid. ‘We sorteerden mica van acht uur ‘s ochtends tot vier uur ’s middags. Ik kreeg er rugpijn van en ik voelde me ziek.’

Mede dankzij de steun van donateurs kan Terre des Hommes kinderen als Randria helpen. De jongen gaat nu naar school en ook zijn ouders krijgen ondersteuning, onder meer bij het aanleggen van een moestuin. Randria leert lezen, schrijven en rekenen en kan voetballen met zijn vrienden in plaats van werken. Hij kreeg schoolspullen, ontvangt warme maaltijden op school en is lid van een kinderrechtenclub. Randria durft weer te dromen: ‘Later wil ik mijn ouders geld geven voor eten. En ik wil een motorfiets!’